سخن مردم: حبیب قاسمی هر سال که برگه تقویم به سیزدهم آبان می‌رسد، چیزی در دلِ شهر تکان می‌خورد. کوچه‌ها بوی پاییز می‌گیرند و بچه‌های مدرسه با شال‌های سبز و پرچم‌های کوچک در دست، صف می‌کشند. اما سیزده آبان فقط یک روز در تقویم نیست؛ یک نقطه است که سه رویداد بزرگ را در خود جمع کرده و به همین دلیل، در حافظه ملت ایران جای دیگری دارد.
سه رویداد، یک روز
۱۳ آبان ۱۳۴۳: امام خمینی (ره) به دلیل اعتراض به لایحه ننگین کاپیتولاسیون به ترکیه تبعید شد. آن روز، صدای یک مرجع دینی از وطن دور شد، اما پیامش نزدیک‌تر از همیشه در دل مردم نشست.
۱۳ آبان ۱۳۵۷: دانش‌آموزان تهرانی در دانشگاه تهران به اعتراض برخاستند و زیر گلوله رژیم پهلوی به خاک و خون افتادند. از آن روز، سیزدهم آبان نام «روز دانش‌آموز» گرفت؛ روزی که دفتر مشق و کتاب درسی با شهادت گره خورد.
۱۳ آبان ۱۳۵۸: دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، لانه جاسوسی آمریکا در تهران را تسخیر کردند؛ رویدادی که امام خمینی (ره) آن را «انقلاب دوم» نامید.
سه واقعه، سه دوره، اما یک پیام مشترک: ایستادن در برابر زورگویی، حتی وقتی ایستادن هزینه دارد.
ما در شهری زندگی می‌کنیم که نامش با ایستادگی در خلیج فارس عجین شده است. بوشهر همیشه در خط مقدم مقاومت بوده؛ از روزهای دفاع مقدس تا امروز که جوانانش در عرصه‌های خدمت و سازندگی حاضرند. سیزده آبان برای ما فقط مرور تاریخ نیست؛ آینه‌ای است که باید در آن نگاه کنیم و بپرسیم: «من امروز چه سهمی از آن استقلال دارم؟
از شعار تا عمل
نسل دانش‌آموز سال ۵۷ با خون خود درس ایستادگی داد. نسل امروز چه می‌تواند بکند؟ پاسخ ساده است: آگاهی. استقلال یک کشور فقط با شعار در خیابان حفظ نمی‌شود؛ با علمی که در کلاس درس آموخته می‌شود، با وجدان کاری که در محل کار رعایت می‌شود، با مسئولیت‌پذیری در خانواده و محله.
سیزده آبان به ما یاد می‌دهد که استکبارستیزی فقط یک شعار سیاسی نیست؛ یک سبک زندگی است: وابسته نبودن، خودباور بودن، و دستِ نیاز به سوی هیچ قدرتی دراز نکردن.
حرف آخر
امسال که پرچم‌ها در دست بچه‌های مدرسه بالا می‌رود، بیایید یک لحظه سکوت کنیم برای دانش‌آموزانی که در سال ۵۷ برای همین پرچم جان دادند. و بعد، با خودمان عهد ببندیم که آنچه آن‌ها با خون خریدند، ما با آگاهی و تلاش نگه داریم.
سیزده آبان مبارک باد؛ روز دانش‌آموز، روز ایستادگی، روز ایران.
